Dynastia Xin: krótka przerwa o wielkich ambicjach

Między Zachodnią a Wschodnią dynastią Han znajduje się szczególny epizod w historii Chin: dynastia Xin, która trwała zaledwie czternaście lat i miała tylko jednego cesarza — Wang Manga. Choć okres Xin był historycznie interregnum, przerwą między dwiema fazami tej samej linii dynastycznej Han, zasługuje na uwagę ze względu na ambitne reformy przeprowadzone przez Wang Manga oraz burzliwe okoliczności, które doprowadziły do upadku jego rządów.

Wang Mang: uczony i uzurpator

Wang Mang nie był zwykłym następcą tronu. Należał do wpływowej rodziny wielkich właścicieli ziemskich i był siostrzeńcem potężnej cesarzowej wdowy Wang Zhengjun. Dzięki jej wpływom wspiął się na najwyższe stanowiska dworskie. Po śmierci ostatniego dziecięcego cesarza Zachodnich Hanów Wang Mang przejął władzę i ogłosił się cesarzem nowej dynastii: Xin, co oznacza "nowa".

Wang Mang był uczonym o konfucjańskich ideałach i wielkich ambicjach reformatorskich. Chciał powrócić do idealnego społeczeństwa opisanego w klasycznych tekstach. Upaństwowił ziemię, zreformował system monetarny, zniósł niewolnictwo i próbował zmniejszyć wielkie nierówności społeczne. Jego reformy były jednak zbyt radykalne i wdrażane zbyt szybko, dlatego spotkały się z ogromnym oporem ze strony utrwalonych interesów — wielkich właścicieli ziemskich, szlachty i kupców.

Upadek i dziedzictwo

Jego reformy zakończyły się niepowodzeniem, a szereg klęsk żywiołowych — powodzie, susze, plagi szarańczy — dramatycznie pogorszył sytuację. Głód i niepokoje społeczne doprowadziły do wielkich powstań chłopskich. W 23 roku n.e. jego stolica Chang'an została oblężona i zdobyta przez zbuntowanych chłopów. Wang Mang został zabity, a dynastia Han została przywrócona jako Wschodnia dynastia Han.

Dla historii TCM okres Xin nie był czasem wielkich osiągnięć medycznych. Jednak społeczna i polityczna niestabilność, która charakteryzowała rządy Wang Manga, przypomina nam, że rozwój medycyny nigdy nie jest oddzielony od szerszego kontekstu społecznego. Medycyna rozkwita w czasach stabilności i ochrony wiedzy — a kurczy się w czasach chaosu i zniszczenia.